پر و خالی

اکثر ما ایرانیها با توجه به تجربه تاریخی مون نسبت به آینده کمتر امیدواریم و منتظر بهبود نیستیم. بعضی وقتها میگیم بهتره به همین چیزی که داریم قانع باشیم چون بعد از بد ، بدتر میاد و بهتر نمیشه. شاید به همین خاطره که انگیزه کمتری برای بهتر کردن اوضاع داریم و زود تسلیم شرایط میشیم. اگر کمی شانس و توان داشته باشیم خودمون رو از شرایط بد دور میکنیم و از دور به قضایا نگاه میکنیم و افسوس میخوریم و آرزو میکنیم که روزی بهتر بشه.

این حال و روز خیلی های ماست در غربت. به امید بهتر شدن اومدیم و سختی های تنهایی و دوری رو تحمل کردیم. سال اول مصمم بودیم برای برگشتن و هر سال که گذشت شروع کردیم به شکایت از مشکلات وطن و مقایسه اینجا و اونجا تا خودمون رو برای موندن راضی کنیم و برای توجیح تصمیممون فقط بدیهای اون طرف رو میبینیم و خوبی های اینجا رو.

امروز همکار جدید آرژانتینی من میگفت که برای اولین بار با یک آرژانتینی در دلفت برخورد داشته و همون لحظه اول طرف شروع کرده به بد و بیراه گفتن از آرژانتین و شکایت که اونجا اوضاع اقتصادی خوب نمیشه و غیره. شاید این حرفها برای خیلی های ما آشنا باشه . همکارم در جواب به این هم وطنش گفته بود " اینطوریها هم نیست. به مرور اوضاع خوب میشه" و بحث رو ادامه نداده بود.

او میگفت " ۴١ میلیون نفر دارن تو آرژانتین زندگی میکنند و هنوز سرپا هستند . شاید خطراتی متوجه شون باشه مثلا برای مدتی کارشون رو از دست بدن. ولی این موندگار نیست و حمایت خانواده رو همواره پشت سرشون دارند. چرا همیشه یک طرفه به مسائل نگاه میکنیم؟!"

امروز حرفهای این همکارم خیلی آرومم کرد. با خودم گفتم این طور هم میشه به اوضاع نگاه کرد....

الهه

/ 0 نظر / 11 بازدید