کلید

چند وقت پیش قفل همه درهای ورودی و خروجی دانشکده عوض شد. حالا دیگه میشه با کارت شناسایی درها رو باز کرد. البته هر کسی نسبت به  نوع کارش میتونه در ساعتهای مختلف شبانه روز  وارد یا خارج بشه.

درهای آزمایشگاه هم قفلهای الکترونیکی داره که  با کد  بازمیشوند. دیروز دو  نفر تو آزمایشگاه مشغول نصب قفل جدید روی درها بودند که خوب به طبع با کلید مگنتیک خاصی باز میشه. من فکر نمیکردم که قراره به این زودی از این قفلها استفاده بشه و ایمیلی هم دریافت نکرده بودیم که اطلاعاتی در موردش داده شده باشه.

امروز صبح خواستم که وارد آزمایشکاه بشم و یه دستگاه مربوط به آزمایشم رو روشن کنم که تا یک ساعت دیگه آماده باشه. دیدم که کد در فعال نمیشه و من نمتونم در رو باز کنم. از پرسنل خدمات هم کسی رو پیدا نکردم. نشون به این نشون که نیم ساعتی معطل شدم و بالاخره متوجه شدم که مسئول این قفل ها و کسی که باید به ما کلید این قفل ها رو بده جمعه ها کار نمیکنه . البته تونستم کلید موقت رو  از شاک ( آچار فرانسه دانشکده) بگیرم و با ١ ساعت تاخیر وارد آزمایشگاه بشم.

تمام این داستان رو برای این تعریف کردم که بگم دوستان عزیزم در ایران از این همه تغییر و تحولات ناگهانی و عوض شدن قوانین ناراحت نشن. اینجا هم یه روز میای و میبینی که همه چیز یه جور دیگه است. داستان دعوت نامه و شهرداری رو که یادتونه!

ولی در شگفتم که با اینکه اینهمه قفل روی قفل نصب میشه و سیستمهای امنیتی پیچیده تر میشه،  ما کمتر احساس امنیت میکنیم!

الهه

/ 3 نظر / 3 بازدید
یه آشنا

شما چرا برنمی گردین همون جایی که احساس امنیت می کردین؟

Mehdi

سلام, ای کاش دانشکده ما هم انجوری بشه. من ان شاْء الله وسط سپتامبر دلفت هستم.

یک دوست

پاسخ به یه آشنا ایشان در زندگی هدفمند حرکت می کنند و الان آنجا هستند تا دانش جدید را کسب کرده و با دست پر به وطن خود برگردند و فکر می کنم وکیل لازم ندارند