بـــــود ایا که در میــکده هــا بگشاینـــــــد...

در شرایط کنونی خفه میشوم  و به حافظ پناه می برم: 

بـــــود ایا که در میــکده هــا بگشاینـــــــد

گــره از کار فــرو بستهء مــــا بگشاینــــد

اگـــر از بهر دل زاهـــد خود بین بستنــــد

دل قــوی دار که از بهر خـــدا بگشاینـــــد

بصفای دل رنـــدان صبــوحـــی زدگـــــان

بس در بستــه بمفتـــــــاح دعـا بگشاینــــــد

نامــهء تعـــــزیت دختـــــر رز بنــویسیـــد

تـــا همـــه مغـــبچگان زلف دو تا بگشاینـد

گیســــوی چنگ ببریـــد بمرگ مـــی نـاب

تا حـــریفان همه خون از مــژه ها بگشایند

در میخـــــانه ببستنـــد خـــدایا مپسنـــــــــد

که در خانـــــه تزویــر و ریا بگشــاینــــــد

حافظ این خــرقه که داری تو ببینی فــــردا

که چـــه زنار ز زیرش به دغـــــا بگشایند

/ 2 نظر / 13 بازدید

چه عالی شد در میخانه ها بستند حافظ جان خم و مینا و جام باده بشکستند، حافظ جان سیه مستان ِ مجرم را ، چه حدی می زنند اینان بنازم بازوان، کز عشق رب مستند، حافظ جان ز باده مست می گردند و می گردند همچون خصم خدا داند که بس نا مردم و پستند حافظ جان خدا کِی عربده با مستی و لایعقلی خواهد ؟ چرا نابخردان این را ندانستند حافظ جان ؟ خدا ما را از این سوغات اهریمن رها سازد یقین اهریمن و خمّار همدستند حافظ جان همان اهریمن است خمّار و در این شک ندارم من گواهم مسلمین ایرانیان هستند حافظ جان ببين شبها چه تاریک است در آن کنج میخانه سیه مستان چه بدبخت و تهیدستند حافظ جان سلامی کن به احمد آن ابرمرد، از من مسکین که یارانش در میخانه ها بستند حافظ جان (م امید)

علی نادری

هیچ صبحدم نشد فلک چون شفق ز خون دل مرا لاله گون نکرد